قفس داران سكوتم را شكستند

دل دائم صبورم را شكستند

به جرم پا به پاي عشق رفتن

پر و بال عبورم را شكستند

مرا از خلوتم بيرون كشيدند

چه بي پروا حضورم را شكستند

تمنا در نگاهم موج مي زد

ولي روياي دورم را شكستند

گفت :  من  نیستم . . .

پرسیدم : چرا ؟

گفت : برای  اینکه  اشتباه  زندگی  را   اشتبا ها  زیستم . . .

میخواستم بپرسم که منظورت چیست ؟ اما دیر شده بود . . .

درست بهنگامی که او می گفت  ( اشتباه زندگی ار اشتبا ها زیستم )

من  - بخاطر نمردن  خودم - میگریستم

                                                ماییم و می مطرب این کنج  خراب                                

                                                                                  جان و د ل و جا م جامه در ر هن شرا ب

فا ر غ ز امید  ر حمت  بیم و عذاب                                       

                                                                                  آ ز اد  ز  خا ک و با د  و  از  آتش و  آ ب 

لحظه دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام مستم

 باز می لرزد دلم دستم

باز گویی در جهان دیگری هستم

های نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ

های نپریشی صفا ی زلفکم را دست

آبرویم را نریز ای دل ای نخورده مست

لحظه دیدار نزدیک است.

برای دیدن رویت جهان را جست و جو کردم
به دنبال نگاه تو دلم را زیر و رو کردم
نمی یابم اگر ردی من از چشمان خوب تو
گل یاد تو را هر شب در این غمخانه بو کردم
در این جا کس نمی گیرد خبر از قلب بیمارم
در این تنهائی مطلق تو را من آرزو کردم
غریبی در دیار من اگر منت نهی ای گل
دل صد پا ره خود را برایت رفو کردم
تویی آن کس که دنیا را فقط از چشم او دیدم
تمام هستی خود را فقط تقدیم او کردم
زمن دوری ولی یادت نشسته در دل تنگم - کجائی ؟
بی وجود تو ، به رویای تو خو کردم

.

 در فراسوی خیالم

با نگاه تو به آینده مینگرم.
در گلستان زندگی ام
تنها به تو می اندیشم.

نمی توانم بنویسم

باور می کنی، اینها شعر نیست، یادداشت هم نیست، اصلا هیچ  چیز نیست، به قول خودم اینها از سر عاشقی است. فقط همین. ای کاش به غیر از نوشتن کار دیگری هم بلد بودم که آنگونه همه آنچه درون دلم می گذرد یا حتی نیمی از آن یا شاید ذره ای از آن را بروز دهم. ای کاش می دانستی چقدر سخت است. چقدر دشوار است، هر شب بی آنکه تو در کنارم باشی با یادت بنشینم و ترا زمزمه کنم و برایت بنویسم. ای کاش بودی تا ببینی. چقدر در التهابم. نیستی در کنارم تا حرفهای دلم را رو در رو برایت بازگو کنم و من بایست هر شب، خسته از گذشت روز، خمیده از خستگی ها، بی تاب از خمودگی ها و رنجور از بی تابی ها و رنجیده از غریبه ها بنشینم و برایت سخنان شیرین بنویسم. هیچ کس نیست که بداند در دلم چه می گذرد. اگر می بینی می نویسم و می نویسم و به نوشتن ادامه می دهم از آن روست که می دانم تو می خوانی. می دانم تو هستی و تو می بینی و می شنوی. می دانم که تو در کنار منی. شاید نه در فاصله ای نزدیک اما لاقل آنقدر که ... . اصلا مهم نیست. کافی لبخندی از تو و یا حتی گوشه چشمی را در ذهن مرور کنم. می توانم ساعتها بنویسم و برای همین است که می گویم اینها همه از سر عاشقی است. نترس. هنوز دیوانه نشده ام. اما فرصت دارم. برای دیوانگی. برای فرزانگی. برای جاودانگی. و من به حضور نزدیکم. و به دیدار. و به کنار. در کنارم باش. حتی اگر از من دوری. عزیز دل! دلم طاقت نشستن ندارد وقتی به چشمهایم می نگری چشمهایم تحمل نگریستن ندارد وقتی مرا می نوازی روحم پر می کشد وقتی با من سخن می گویی زبانم هم که بند می آید تو بگو چه کنم با این همه التهاب که همه از دوست داشتن توست غزل هایم را فراموش می کنم از سهراب یا نیما، فروغ یا شهریار چیزی به یاد نمی آورم فقط باید زمزمه کنم زیر لب به گونه ای که تو نیز بشنوی کسی درون من است که از دریچه چشمم به کوچه می نگرد کسی درون من است...

امشب دلم بی شمار گرفته است

برای تو و مهربانی های تو

برای گرمی صدای تو

که بوی عشق می داد

نمی دانم چرا خدا با من و تو چنین می کند

شنیده ام که هر که بیشتر دوست می داردش بیشتر می آزاردش

نمی دانم چرا تو و قلب مهربان تو!!!!؟؟؟؟؟

مگر خدا تو را چقدر دوست دارد؟؟

کاش دوستت نداشته باشد!!!!

چرا خدای مهربانت گریه های مرا نمی بیند

ناله هایم را نمی شنود...

صدای قلبم را....

فریاد عشقم را...

نمی دانم تو مرا می شنوی؟

تو که آرام خفته ای و خموش مانده ای

نمی دانم چه خواهد شد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

به یاد بیاور مرا ! عشقم را و عطش با تو بودنم را

و تنهایم مگذار

نگو که بی تو مردنم قصه است

حقیقت است نازنین باورم کن

و در این پس کوچه های نفرین شده تنهایی

تنهاترم مگذار

خدایا !!

 تو را به تنهاییت ! به مهربانیت!

عزیزم را بازگردان

هم اورا و هم تنهایی مرا دریاب

و به عزیزانش ببخشایش

ای مهربان!!...

دفتر عشـــق كه بسته شـد

ديـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــدم

خونـم حـلال ولـي بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون

به پايه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم

اونيكه عاشـق شده بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود

بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

براي فاتحه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو

بـه نـام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم

غــرور لعنتي ميگفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

بازي عشـــــقو بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم

از تــــو گــــله نميكنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

از دســـت قــــلبم شاكيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم

چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم

دوسـت ندارم چشماي مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن

فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه

چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو

آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه

دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه

بزن تير خــــــــــــــــــلاص رو

ازاون كه عاشقــــت بود

بشنواين التماسرو

ــــــــــــــــــــــ

ـــــــــــــــ

ـــــــــــ

http://www.cnyas.com/clip/clip03.htm

البته  بازم  میگم  هر کی دلش گرفته و میخواد آهنگ  گوش  بده  نگاه  کنه

بازدید برای عموم  آزاد است

بنام خالق هستی

اگر کسی مرا دوست ندارد  چه کنم که تنهایم؟

اگر کسی مرا بیازارد دگر هیچگونه پناهی ندارم

اگر  کسی دوستم داشته باشد فایده ای ندارم

اگر کسی مرا بکشد ارزشی ندارم ............

پس برای چه بمانم زندگی کنم .....همان بهتر که  نباشم

http://hekmat.net/hobby/texts/face.htm

تو همون حس غریبی که همیشه با منی
تو بهوونه ی هر عاشق باسه زنده بودنی


تو امید انتظاری تو دلای ناامید
مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید


چه غریبونه گذشتند جمعه های سوت و کور
هنوزم اما نرسیدی ای تجلی ظهور


با تو ام، با تو که گفتی، تکیه گاه عاشقایی
میدونم یه دنیا نوری، ساده ای، بی انتهایی


مث لالایی بارون، تو کویر بی صدایی
تو خود عشقی، میدونم، ناجی فاصله هایی



تو همون حس غریبی که همیشه با منی
تو بهوونه یه هر عاشق باسه زنده بودنی


تو امید انتظاری تو دلای ناامید
مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید


عمریه دلم گرفته گله دارم از جدایی
غایب همیشه حاضر تو کجایی، تو کجایی
تو کجایی، تو کجایی

خدایا:
تا ما بسر کوی تو آرام گرفتیم
اندر صف دلسوختگان نام گرفتیم
در آتش تیمار تو سوخته گشتیم
در کنج خرابات می خام گرفتیم

زندگی رسم خوشایندی است
زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ
پرشی دارد به اندازه عشق
زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود

من شکوفائی گلهای امیدم را در رویاها می بینم،
و ندائی که به من می گوید :
گرچه شب تاریک است
دل قوی دار ، سحر نزدیک است .

و سلام...و سکوت خنديد به گريه باران...که چرا مي گريي... که چرا اينگونه سخت مي گريي... و باران گفت ... و چه ذلال گفت...که من مي خندم اين را غم نبين... من آواي تمام هستيم...من بارانم...همان که بر تو فرود آيد و هرچه تو آلوده اي او مي شويد...او بر تن تو مي گريد... تا شايد رحمتي آيد و يا مغفرتي...از روي اعتماد يا شايد هم ترحم... تا زيبا شوي چون گذشته ات... تا بداني کيستي...همچون گذشتگانت... آري من بارانم...و تو سکوت تنها براي اينها...درد آورده اي پس ببند کوله خاليت را که آري من بارانم...و تو سکوت تنها براي اينها...درد آورده اي پس ببند کوله خاليت را که وقت آن شده که باران شوي...رعد بزن...آزرخشي از جنس بلور... و غرشي همچون دليران آسمان...تا بدانند آنها که نمي دانند...آري من بــــــــــــــارانم......